İnsan ne yaşamış, ne görmüş, ne işitmiş, ne hissetmiş olursa olsun mükemmel birisi olmakla mı yükümlü? İşte bunu düşünmek bile bir aptallık değil mi? İmkansızın olabileceğini sanmak değil mi? İnsan doğasındaki en ufak kusur bile, nesiller boyunca büyüyüp insanları dehşete düşürecek bir hale gelebiliyor. biz insanlar kusurlu yaratıklarız; kimi zaman farkına bile varmadan, sanki bizi bir başkası yönetiyormuşçasına hatalar yapıyoruz; sonra da buna kendimiz bile inanamıyoruz. İşte o zaman kendimizi kukla gibi hissediyoruz. Bu hisse kapılınca da, insanlar, olaylar, hayat gözümüze çok farklı görünüyor artık. Küçücük kalıyoruz. Anlamsızlaşıyor her şey. Hiçbir şeyi ciddiye alamıyor, insanların dört elle sarıldıkları para, itibar, hırs komik geliyor ama gülemiyoruz. Bunun yerine ağlıyoruz içimize; öyle doluyor öyle doluyoruz ki zamanla, artık en ufak bir sıkıntıya bile yer kalmıyor içimizde. Bu nedenle midir bilmem; o andan itibaren hep sevgiyi, huzuru arıyoruz artık. Sevginin ve güvenin kutsamasını istiyoruz özümüzü. Ama ne çare...Ve yaşamak için bizim ürettiğimiz, zorla dönen o çarka şaşkınlıkla bakakalıyoruz. Ne büyük delilik...
ÖZGE ACAR ŞAHİN
0 yorum:
Yorum Gönder